Waarom we onze badkamerverwarmers opzettelijk proberen te ‘vernietigen’
Laten we eerlijk zijn: badkamers zijn een nachtmerrie voor elektronica. Er is veel stoom, water spatte rond, en de temperatuur kan in minuten van ijskoud naar kokend heet gaan. Als er ook maar één afsluiting losraakt of het coatinglaagje afbrokkelt, is de verwarmder verloren. Of erger nog: hij kan kortsluiten. We willen niet raden hoelang deze apparaten het zullen uithouden. In plaats daarvan onderwerpen we ze aan ‘testen onder vochtigheid en hitte’. Met andere woorden: we proberen ze opzettelijk kapot te maken, zodat ze niet in je huis kapotgaan.
De waarheid over die IP65-classificatie
Op de doos staat vaak “IP65”. Dat betekent gewoon dat het apparaat stofvrij is en bestand is tegen waterstraalen. Maar hier komt het probleem: een afsluiting die op de eerste dag nog goed werkt, werkt niet altijd nog na 500 dagen. De kwartstub en de metalen behuizing breiden en krimpen elke keer wanneer je de verwarming aanzet en uitdoet. Uiteindelijk ontstaan er kleine openingen. Vocht kan dan binnendringen. En zodra water in contact komt met de elektrische contactpunten, kan er corrosie of vonken ontstaan. Om dit te voorkomen, plaatsen we de verwarmers honderden uren lang in stoomkamers. We zoeken naar tekenen dat de isolatie het begint te begeven. We prefereren dat er een fusieknop doorbreekt in ons laboratorium, in plaats van dat het apparaat in je plafond kapotgaat.
Het gevecht tegen de ‘hitte-koucyclus’
Infraroodlampen worden enorm heet. Die hitte tast de rubberen afsluitingen aan en maakt de siliconenafsluitingen broos. Zodra je de verwarming uitzet en de ruimte afkoelt, vormt zich condensatie in de behuizing. Het is een moeilijke cyclus. Daarom imiteren we deze cyclus. We zetten de lamp op maximale vermogensstand en beschieten hem vervolgens met koude mist. Dit zorgt voor enorm veel druk op de verbinding tussen het glas en de waterdichte afsluiting. Als die afsluiting ook maar een beetje krimpt of barst, werkt het niet meer. Simpel gezegd.
Het balansprobleem
Je zou denken: “Maak hem gewoon nog beter afgesloten!” Maar er is een probleem. Als we de behuizing te goed afsluiten, blijft de hitte binnen. De onderdelen in de behuizing gaan dan smelten, waardoor de lamp eerder kapotgaat dan nodig is. Het is een soort balansprobleem. We ontwerpen ventilatielopeningen die water tegenhouden, maar waarbij de lucht toch kan passeren. Op deze manier blijft de verwarmder droog, zonder dat de onderdelen smelten.